martes, 13 de abril de 2010

Anybody sleeps.

Anybody sleeps in the sky. Criatures smell the moon and feel theirselves alive. Anybody sleeps in the earth. Life isn't a dream, Carefull! We fall down and we eat the wet floor; But there's no forget, there's no dream. Kisses attack mouths, and we will see the resurrection of stuffed butterflies... Anybody sleeps in the sky, if somebody cloose his eyes... Kill him! Because there're no dreams, keep your eyes open. Anybody sleeps. Anybody dreams.


jueves, 11 de marzo de 2010

Un mundo cae y otro se levanta.



Todo surge, en un momento dado y breve, unas palabras cortas, dichas con cariño, cruzan el espacio e inevitablemente aparece una amistad, que en poco tiempo arrasa con los límites de la confianza plena y aparece lo que me gusta llamar "el error". En ese momento te inunda un mar de sentimientos, tales como la culpa, la decepción, el miedo, la tristeza o una profunda soledad y en tu cabeza una pregunta retumba una y otra vez ¿POR QUÉ?

Cuando algo así pasa, rememoras cada momento y tumbada en la cama distingues tu culpa de la suya, con miedo a errar en tu pensamiento. No puedes ver si la confianza ahora es hipocresía o simple arrepentimiento y rabia.

Todos dicen que él es un manipulador, lo sientes, pero algo en ti se revela y te reconcome pensar que tal vez su cariño te convenció de la cara amable y en realidad, hipoteticamente, existe otra cara, más amarga basada en otro error, pero suyo. Los pensamientos te confunden y su presencia también. Por un lado te repugna y por otro te acaricia su calor y lo que pudo ser amistad ahora es un baibén, una brújula sin norte.

Decides perdonar, pero él está ciego por sí mismo u sus palabras para ti sólo regalan más culpavilidad de la que cargas. Día tras día te decepciona su mirada caída y su cara de pena al mundo, la rabia que te invade acaba siendo un resquemor y más tarde sólo ignorancia de su existencia... La ves sin ver y es cuando prefieres pensar que cuando un mundo cae, otro se levanta.

Decides no errar más, no caer en la misma piedra, decides no confiar ciegamente y aunque en tus momentos bajos prefieres sola que mal acompañada, resurges cual Fénix de cenizas del error. Las nuevas caras ya no te dan miedo, te enfrentas a ellas como llegan y no dejas que te jodan más. El tiempo cura las heridas por profundas que sean y más aún si en tu camino de espigas alguien te acompaña amándote incondicionalmente.

Pienso, si la vida es corta e inevitablemente te conduce a un fin, no te ates a lo perdido, no llores por quien disfruta de tus lágrimas, no duermas con miedo y no odies jamás. Disfruta de un soplo de aire fresco, un rayo de sol en invierno, una mirada que habla sin palabras y un dulce sentimiento.

Ama, pero, por encima de todo, jamás pierdas el tiempo.

Tirsá Lluesma.

viernes, 5 de marzo de 2010

Els amants.

Els amants - Vicent Andrés Estellés.



No hi havia a València dos amants com nosaltres,
Feroçment ens amavem des del mati a la nit
Tot ho recorde mentre vas estenent la roba
Han passat anys, molts anys, han passat moltes cosses;
De sobte encara em pren aquell vent o l'amor
i rodolem per terra entre abraços i besos.
No comprenem l'amor com un costum amable
com un costum pacífic de compliment i teles
es desperta , de sobte, com un vell huracà
i ens tomba a terra els dos, ens ajunta, ens empreny.
Jo desitjava, a voltes, un amor educat,
en marxa el tocadiscos, negligentment besant-te
ara un muscle, i després el peço d'una orella.
El nostre amor és un amor brusc i salvatge
i tenim l'enyorança amarga de la terra,
d'anar a revolcons entre besos i arraps.
Què voleu que hi faça! Elemental, ja ho sé.
Ignorem el Petrarca i ignorem moltes coses.
Les Estances de Riba i les rimes de Becquér.
Després, tombats en terra de qualsevol manera,
comprenem que som bàrbars, i que això no deu ser,
que no estem en l'edat, i tot això i allò.
No hi havia a València dos amants com nosaltres,
car d'amants com nosaltres en són parits ben pocs.






lunes, 1 de febrero de 2010

jueves, 21 de enero de 2010

Vivir, tan solo por vivir, qué estúpido ideal...


Me voy a la mierda. Me vuelvo loca. Me falta el aire. ¿Por qué coño no me puedo ir a Haití a ayudar? Y los que pueden, ¿Por qué cojones no ayudan? El mundo está enfermo y yo, la que más.

miércoles, 13 de enero de 2010

Año nuevo, vida viajera...

Este año no pienso pasar mucho tiempo en el mismo sitio! Voy a perder-ME y a encontrar-ME! Voy a pensar en MI... y lo voy a hacer desde ya!




¡Bienvenidos a la década de 2010, dónde TODO es posible!


P.S. Happy B-Day Steve!